Het maken van perkament:

’ Maak een heel nieuw bad van niet al te verse kalk en water en meng dit heel goed door elkaar zodat het een dikke vloeistof wordt. Doe de huiden erin, aan de vleeszijde samengevouwen. Roer twee- of driemaal per dag met een stok, gedurende acht dagen en ‘s winters tweemaal zo lang.'

De kalk dringt de huid in en tast eerst de zachtste delen van de huid aan. Dat zijn de vetten en eiwitten in en rond de haarzakjes. Een haarzakje is de verdieping in de huid waaruit een haar groeit. De haren komen daardoor los te zitten. De kalk werkt ook in op de grondsubstantie, de eiwitrijke stof die zich bevindt tussen de huidvezels. Er vormen zich oploshare kalkzepen. Volgens andere recepten wordt met oude kalk vriiwel zeker kalk bedoeld die al voor een ontharingsbad gebruikt is. Daarin heeft zich -onbekend voor de middeleeuwer en voor de mensen eeuwen daarna - natriumsulfide gevormd. Dat is een stof die het proces van ontharen sneller en dieper laat verlopen. De vleeskant moet naar buiten gekeerd zijn omdat de kalk van die kant goed de huid binnen kan dringen. Het is mogelijk de natte, gezwollen huid alleen aan de vleeskant in te smeren met kalkbrei, de huid dubbel te vouwen met de vleeskant naar binnen en weg te leggen in een afgesloten vat. De huiden blijven dan voldoende vochtig. de haren kunnen er bij kleine dunne huiden al na een week afgeschoven worden zonder dat de haren met kalk in aanraking zijn geweest zoals in het kalkbad wel het geval is. Vooral bij schapehuiden is dat een goede methode om schone wol to verkrijgen. Het recept spreekt zeer terecht van goed mengen, omdat de kalk gelijkmatig op de huid moet kunnen inwerken.